A idade dourada da arte urbana lucense

Artigo escrito para o Lugo Xornal e Galicia Confidencial o 13 de maio do 2020

Concepto Circo, Leandro Barea, Otro Prisma, Diego AS ou o Primo de Banksy son algún dos referentes lucenses deste tipo de expresión artística moi en auxe a nivel mundial

A arte urbana e o graffiti son moitas cousas: son beleza, son reivindicación, son convites á reflexión, solucións urbanísticas…

Moitas veces, cando pensamos nestes formatos pictóricos, o primeiro momento ou lugar que nos vén á cabeza sobre a súa orixe é Estados Unidos e os anos 60-70… Non é tan errado, porque foi daquela cando se introduciron o aerosol moderno como instrumento, e moitos dos formatos que hoxe coñecemos e distinguimos como graffiti.

Pero todo isto vén probablemente de moito máis atrás no tempo, como mínimo da época romana, e dependendo da teoría, poderiamos remontarnos moito máis atrás…

É difícil datar a chegada do graffiti moderno a Lugo, pero os expertos falan dos anos 90 e dunha influencia notable de movementos artísticos vigueses que chegaron para quedarse nas cidade amurallada… certo ou non? O importante é que sen dúbida Lugo desenvolveu unha canteira que leva varios anos resoando máis que nunca, e quizais nesta terceira década do século XXI se consolide para sempre. Estes son algúns dos actuais baluartes:

CONCEPTO CIRCO

O dúo que a día de hoxe con moita profesionalidade conforman Yoe 33 e Marcos Pereira, foi nos seus tempos o gran movemento pioneiro da arte urbana en Lugo.  Ó redor de Concepto Circo movíanse moitos satélites culturais, un grupo mozo que deixaba unha pegada xigante ano a ano na cidade… principalmente co Stylefighters Fest. A día de hoxe o grupo reduciuse, pero a experiencia é un grao e tanto Yoe como Marcos son e serán sempre referentes, como tamén o antigo compoñente do grupo LaGripe.

Onde están as obras de Concepto Circo? No Parque da Milagrosa, no barrio da estación de tren, en colexios… e a súa última obra, nos soportais da rúa Bo Xesús.

O mural da rúa Bo Xesús, o último traballo de Concepto Circo

O mural da rúa Bo Xesús, o último traballo de Concepto Circo

OTRO PRISMA E DIEGO AS

Otro Prisma e Diego AS son outras das sinaturas máis recoñecidas na paisaxe urbana lucense. Unha agrupación máis nova que Concepto Circo, pero moi activa e presente nos últimos anos:  Diego AS foi un dos seus fundadores, e actualmente un dos artistas máis destacados.

Onde están as obras de Otro Prisma e Diego AS? Na Praza do Castiñeiro, no CEIP Paradai, no CEIP Rosalía de Castro, no CEIP Casás, no barrio de Paradai en xeral, baixo os xardíns de San Roque, na Fonte do Rei…

Mural de Otro Prisma no CEIP Paradai

Mural de Otro Prisma no CEIP Paradai

LEANDRO BAREA

Leandro Barea é un estandarte da ilustración galega e cunha gran marca presente nos muros lucenses. Xenio da caricatura, o seu recoñecemento é internacional e conta con seguidores a milleiros. Preto de 100.000 en Facebook, máis de 20.000 en Instagram e case 7.000 en Twitter.

Onde están as obras de Leandro Barea? No seu barrio de Fingoi, no paseo do Miño, no barrio da Residencia, en Agro do Rolo, na Calzada da Ponte… O certo é que Leandro Barea está en todas partes!

Obra de Leandro Barea no Agro do Rolo

Obra de Leandro Barea no Agro do Rolo

PRIMO DE BANKSY

O Primo de Banksy é o gran anónimo lucense. Comezou a pintar as súas obras sen alcume, e foi a prensa quen lle deu un pseudónimo que a día de hoxe é tamén coñecido a nivel internacional… De feito a súa arte transvasa fronteiras. O Primo de Banksy é, xunto con Leandro Barea, o gran representante da arte satírica e crítica na cidade. Os seus stencils e graffitis son festexados e compartidos por doquier cada vez que saca o seu inxenio a relucir.

Onde están as obras do Primo de Banksy? No parque Rosalía de Castro, no parque da Milagrosa, na Rolda da Muralla…, pero creo que sinte unha especial atracción co barrio da Tinería.

O stencil de Marat, do Primo de Banksy, no barrio da Tinería

O stencil de Marat, do Primo de Banksy, no barrio da Tinería

Cando volvamos: viaxar para atoparnos

Artigo escrito para o Lugo Xornal e Galicia Confidencial o 29 de marzo do 2020

Os momentos de crise son cruzamentos de camiños onde cabe pensar cara onde imos, e este é un tempo propicio para revisar ese proxecto de vida que temos como persoas e como sociedade. O turismo non escapa á situación e ten motivos para cambiar e medrar con intelixencia, algo que como dicía aquel pensador suizo “é ó que acudimos cando non se atopan saídas”… que as hai.

A actual situación de crise sanitaria estanos a deixar e vainos deixar moitas reflexións sobre o noso modo de vivir e sobre tantas cousas. Como individuos, e coma sociedade global. O sector turístico non será alleo a este cambio de paradigma.

Moitos vímolo falando dende hai moito tempo, como discurso era algo xa case aceptado por todos… pero agora xa pasa de desexo a obriga: a sostenibilidade ten que marcar a folla de ruta do planeamento turístico tanto no eido ambiental, como no social, como no económico. Non hai alternativa se queremos sobrevivir.

Dito isto, o centro da miña reflexión nestes días convulsos vai tamén cara un tema sobre o que tamén temos conversado moito (como mínimo dende os anos da carreira), e por suposto apostado dende moitos proxectos en moitos lugares do mundo (dende o Terra de Resilienza no Cilento ata o On Va Sortir francés): o turismo de proximidade.

Non é cuestión de abandonar o turismo internacional (que é positivo e moi necesario), pero si tratar de equilibrar a balanza e facer unha maior aposta polo turismo de cercanía, polas viaxes pola nosa contorna, polo descubrimento daquelo que temos ó lado e nos pode acompañar case a diario… polo coñecemento, pola profundidade, polo desfrute dos pequenos detalles, pola non superficialidade.

Estamos abocados como especie, pero tamén como sector económico, á reinvención, á creatividade, e sobre todo á sensibilidade ca paisaxe e ca paisanaxe que protagonizan as nosas viaxes e as nosas vidas. Planeamento turístico, regulación da actividade, fincapé nese turismo local, e sobre todo evitar os excesos ou banalidades consumistas. Tal vez debamos volver revisar o 68 que non foi só francés.

Guido Álvarez Parga (Lugo, 1985) Guía Oficial de Turismo de Galicia e especialista en Turismo. Traballando actualmente dende os proxectos Guido Guía e As Viaxes de Guido

Orgulloso de cumprir seis anos colaborando en Galicia Confidencial

Todos os anos desfruto coa coincidencia de cumprir anos de colaboración con Galicia Confidencial, e o Día das Letras Galegas… unha fermosa casualidade!

A historia comezou cando residía eu en Napoli, nunha etapa de moitísimas vivencias, e na que amigos e familiares me animaban a compartir dalgún xeito todo o que estaba experimentando grazas á beca Erasmus Mundus e ó programa de estudos Maclands.

Viña de vivir sete meses en Saint-Étienne (Francia), estaba na metade dun semestre no sur italiano, e tiña por diante dous semestres máis: un en Stuttgart (Alemaña), e outro facendo prácticas nunha consultora turística na Bretaña.

O primeiro artigo escribírao sobre a Ribeira Sacra, aproveitando a formación que estaba recibindo no máster (Xestión de Paisaxes Culturais), e a partir de aí outros 42 artigos sobre viaxes, cultura, historia, deporte…

Unha experiencia formidable e unha oportunidade que sempre lle agradecerei ó director de GC, Xurxo Salgado. Que sexan moitos anos máis!

 

Gema López, unha pintora lucense alén das fronteiras

Artigo publicado en Lugo Xornal e Galicia Confidencial

Ata o 12 de abril podemos desfrutar na UNED da súa máis recente exposición: “Renacer”

Coñecín a Gema López hai uns anos nas “Cinco Vigas” a través do meu amigo Santi, co que ela estaba tomando algo… ¿seguramente unha mítica tenreira ó viño tinto ou uns champiñóns á crema?

Máis veces conversariamos ó longo do tempo, pero foi no momento en que Gema se uniu ó meu grupo de excursións e paseos, cando comecei a coñecer en maior profundidade a este talento artístico lucense do século XXI.

Coñecer á artista é unha gran vantaxe á hora de observar unha obra, e por iso non podo falar de Gema sen esquecer a óptica que me dá o feito de ser amigos a día de hoxe.

Meu pai é xornalista xubilado, e durante anos exerceu como crítico de arte… por iso, dende moi pequeno levo coñecendo e observando os traballos de moitas pintoras e pintores lucenses. En Gema atopo un aire innovador e rompedor, unha diferenza, algo distinto que seguramente a leve por camiños de recoñecemento e prestixio máis alá das nosas fronteiras.

É unha persoa feminista, rebelde, reivindicativa, sentimental… e iso mesmo atopo nos seus cadros: forza, sentimentos, entrañas… ademais dunha depuradísima técnica e nivel profesional na que sen dúbida terá influencia a súa formación en Belas Artes e outros estudos superiores.

A súa exposición “Renacer” é un agasallo para os lucenses e para todos os que se animen a pasar antes do 12 de abril pola sede da UNED en Lugo. Unha conversa íntima cunha muller brava, sinceira e desobedente. Unha lucense do século XXI.

A provincia de Lugo, capital mundial do turismo slow

Terceira colaboración para a revista “Fogar de Breogán”, a revista do C.B. Breogán

Durante varios milenios a provincia de Lugo gardou un segredo. É hora de compartilo.

Díxoo un soado personaxe lucense (non diremos o nome porque non lembramos as palabras exactas) na presentación dunha das últimas campañas turísticas da provincia de Lugo: “Os lucenses gardamos con receo e durante moitos séculos o noso maior segredo: que vivimos nunha terra marabillosa. É hora de que compartamos isto co mundo”.

Eu estou totalmente de acordo. Lugo é especialista en conservar marabillas, en conservar, en xeral. Ás veces isto deixounos atrás no tempo en certas cousas (temos que meditar sobre elo), pero outras permitiunos salvagardar formidables tesouros que se distinguen a nivel mundial: a única muralla romana completa do planeta, infinidade de reliquias arqueolóxicas, algunhas das mellores praias do mundo, paraísos naturais (tres reservas da Biosfera), paisaxes impresionantes… e unha velocidade de vida admirable para este mundo de hoxe.

Si… todos coñecemos a moda do turismo slow… non? Ese modo de viaxar sen reloxo, sen presa, e gozando das pequenas cousas. Slow Food, Slow Fashion, Slow City… viaxar a lume lento.

O Freixo dos Lobos Ecoturismo e Natureza, no Xistral

O Freixo dos Lobos Ecoturismo e Natureza, no Xistral

Eu son un fanático deste xeito de viaxar, cada vez máis e máis. Ás veces viaxo doutros xeitos, pero cada vez máis a miúdo, cada certo tempo, necesito facer unha viaxe “lenta e profunda”. Irme a un lugar que non coñeza, cunha boa marxe de días, e perderme no tempo e no espazo. Fíxeno últimamente en Berlín, na Bretaña Francesa, en Lisboa, en Hungría… e se non fose porque son de Lugo, encantaríame facelo nesta provincia (fágoo, pero día a día) que segundo o meu parecer ben podería ser a capital mundial do turismo slow.

Muralla Romana de Lugo, do século III

Muralla Romana de Lugo, do século III

Vivín experiencias de turismo lento en distintos países, sobre todo en Italia e en Uruguai, e teño a certeza de que Lugo estaría merecidamente en calquera podio que se propuxese para este tipo de destinos.

Un amigo napolitano veu hai un ano e medio a visitarme unha fin de semana, e ao final quedouse un mes… un mes que sempre di que se lle quedou curto. Hospedouse no barrio da Ponte e cada día aproveitou o seu tempo paseando pola cidade ou movéndose pola provincia… e atopou esa famosa velocidade, esa famosa calidade do tempo lucense.

Canóns do Sil

Canóns do Sil

Un café mirando ao Miño en Portomarín, unha ollada ao mar dos celtas desde Fazouro, un vaso de viño e unha charla con algún amigo nos miradoiros da Ribeira Sacra, unha camiñada polos bosques do Courel, unha viaxe no tempo polas pallozas de Piornedo… un pouquiño de boa vida, despaciño, que o mundo non remata mañá…

Segunda gran cita do street basket galego

En Galicia Confidencial

Xa falta só un mes para a segunda edición do gran 4×4 Pista Roja Lugo. Moita expectación!

Máis de tres décadas tardou a mítica pista galega en organizar o seu primeiro torneo oficial. Despois de moitos anos de conversas sobre o tema, o pasado 2016 a asociación da Pista Roja Lugo decidiuse a organizar o seu primeiro campionato oficial. Non houbo sorpresas, o éxito foi maiúsculo: os asistentes vibraron cun gran nivel de baloncesto (xogadores que este ano tiveron un gran rendemento nas ligas LEB e na EBA) e desfrutaron dun grandísimo espectáculo coroado polo espectacular concurso de mates.

Este segundo ano as expectativas son se cabe maiores: os recordos, vídeos e fotos do ano pasado fan que moita xente estea facendo a conta atrás para o 17 e 18 de xuño.

Tyson Pérez, campión do concurso de mates no 2016 (Foto: Rodrigo Díaz López)

Tyson Pérez, campión do concurso de mates no 2016 (Foto: Rodrigo Díaz López)

O prazo de inscrición xa está aberto e de novo serán 20 equipos os que loiten por un título máis prestixioso que económico: fiel á filosofía de altruismo e amateurismo da pista vermella.

Aitor Vázquez e o seu gran show no concurso de mates 2016 (Foto: Sergio Real)

Aitor Vázquez e o seu gran show no concurso de mates 2016 (Foto: Sergio Real)

Convite aberto para a terceira finde do mes de xuño! Reservade as datas nas vosas axendas e neste tempo aproveitade para botar un ollo ós espectaculares materiais audiovisuais do ano pasado… atoparédelos sobre todo no facebook da Pista Roja Lugo e na canle de youtube PISTAROJA LUGO.

Aquí tedes o cartaz do II Torneo 4×4 Pista Roja Lugo!

Galicia e os camiños da liberdade

En Galicia Infinita, en Galicia Confidencial e no GC Tendencias

Perderse e atoparse con asiduidade, conectar a diario coa natureza, camiñar polo rastro de devanceiros milenarios… exercicios de liberdade que en Galicia son rutina.

Muralla Romana de Lugo (Foto: Guido Álvarez Parga)

Muralla Romana de Lugo, do século III 

¿Será que a morriña está ligada a esa virtude das terras galaicas? Será que os galegos e os visitantes de Galicia estrañan na distancia esa pracenteira sensación de perderse e sentirse libres e cargados de enerxía? Non o sei… en todo o mundo perderse é unha aventura… pero si é certo que as vibracións deste chan atlántico teñen algo especial que engancha e atrapa.

Regueiro das Hortas, Vía Romana XIX, Camino Primitivo a Santiago (Foto: Guido Álvarez Parga)

Regueiro das Hortas, Vía Romana XIX, Camiño Primitivo a Santiago 

O Camiño, os camiños… hoxe en día son cada vez máis sinónimos de Galicia. Somos terra de peregrinos, de aventureiros, de migrantes, de mariñeiros, de románticos e buscadores… O lugar onde moitos perdidos veñen atoparse, e un lugar que nunca marcha das entrañas daqueles que o pisan algunha vez.

Alto do Lago, Becerreá, Os Ancares (Foto: Guido Álvarez Parga)

Alto do Lago, Becerreá, Os Ancares 

¿Serán eses bosques milenarios? ¿Serán eses muros de pedra humedecidos polos séculos? ¿Serán eses ollos galegos que semella que acumulasen xeracións de sentimentos e aventuras nas súas retinas? ¿Por que cando un camiña por estas terras sente que os calendarios pesan menos que noutras partes do mundo? ¿Quizais é por iso que Galicia sempre pregunta máis do que afirma… porque dubidar fainos libres…